آهو

بعد از مدت ها، یه غزل نوشتم:

((آهو))

بیا که قلب تو باشم، تپنده-گی بکنم

و خون شَوَم به رگانت، دونده-گی بکنم

تمامِ حسرتم این است: بنده ی کسی ام

که آفریده مرا بلکه بنده-گی بکنم

دلم گرفته از این میله هایِ دُورِ قفس

پس آسمان شو که چندی، پرنده-گی بکنم

بیا اتاقِ مرا جنگلت کن اِی آهو!

بیا که گرگِ تو باشم، دَرنده-گی بکنم

برای آنکه بمیرم، همیشه فرصت هست

بیا کمی بغلم کن که زنده-گی بکنم

چارانه...