چارانه

ما زِ یاران، چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 (حافظ) چشم یاری مثل حافظ، از رفیقان چشمِ یاری داشتم راست می گفت و غلط بود آنچه می پنداشتم xa0 چوبِ خشکی هم اگر بودی، درختی می شدی حیف از آن عشقی که من در سینه ی تو کاشتم xa0 مثلِ رودی که به سختی، پُشتِ سدّی مانده است موجِ رفتن، در دو پایت بود و من نگذاشتم xa0 بر سرِ هر کس کلاهی می گذارد روزگار من کلاهم را ولی با دست خود...

ادامه مطلب