چارانه

هر کس که قد کشید، صنوبر نمیشوددشمن که با رَفیق، برابر نمیشود ضرب المثل شدهست ولیکن اگر بزی-گر شد تمام گلهی ما گر نمیشودیوسفْ فریب خورد؛ ندانست هر کسیهمخون اگر که بود، برادر نمیشود باید دَوید، تا به لبِ چشمهیی رسیدبا آروزی آب، لَبیْ تَر نمیشود فرق میان ما&nbs...

بعد از مدت ها، یه غزل نوشتم: ((آهو)) بیا که قلب تو باشم، تپنده-گی بکنم و خون شَوَم به رگانت، دونده-گی بکنم xa0 تمامِ حسرتم این است: بنده ی کسی ام که آفریده مرا بلکه بنده-گی بکنم xa0 دلم گرفته از این میله هایِ دُورِ قفس پس آسمان شو که چندی، پرنده-گی بکنم xa0 بیا اتاقِ مرا جنگلت کن اِی آهو! بیا که گرگِ تو باشم، دَرنده-گی بکنم xa0 برای آنکه بمیرم، همیشه فرصت هست بیا کمی بغلم کن که زنده-گی بکنم...

غزلی که روز مرگ پدرم، برای خودم، پدر و مادرم نوشتم: xa0 بعدِ جنگ این خانه چیزی غیرِ یک سنگر نبود حال ما از حال تو، بی شک پدر! بهتر نبود xa0 با دلِ دریایی ات در سر چه موجی داشتی در گلویت بغض ها خشکید و چشمت، تر نبود xa0 موج هایت مادرم را با خودش، یک روز بُرد بعد از آن، در خانه دیگر ردّی از مادر نبود xa0 رود ها، دریاچه ها، دریا و اقبانوس را در به در دنبالِ او گشتم، به پیغمبر نبود xa0 عده ای برخاستند از خاک با این جنگ ها سهمِ ما از جنگ اما غیرِ خاکستر نبود xa0 با وجودِ اینکه بعد از جنگ، دنیا آمدیم ...